Doktryna migawki dowodowej: dla każdego faktu zebranego w białym OSINT zapisujemy hash treści (SHA-256), znacznik czasu pozyskania i chain-of-custody (kto/kiedy pozyskał, gdzie zapisano). Cel: ustalenie da się zweryfikować później, nawet jeśli źródło zniknie lub się zmieni.
| Pole | Opis |
|---|---|
snapshot_id | identyfikator migawki, powiązany z case_id |
zrodlo_ref | odwołanie do wpisu w Source Registry |
sha256 | hash treści pozyskanego materiału |
timestamp | moment pozyskania (UTC) |
chain_of_custody | kto pozyskał, jak przechowano, kto miał dostęp |
claim_ref | odwołanie do twierdzenia w Claim-Proof Mapper, które ta migawka dowodzi |
W ipIII (produkt bankowy pentest/evidence/SOC/AppSec/compliance) istnieje LIVE endpoint
/api/ip3/v1/reports/evidence-package/{id}, generujący paczkę dowodową z manifestem,
package_sha256 i chain-of-custody. Evidence Snapshotter w White OSINT Evidence Suite
stosuje tę samą doktrynę (dowód z hashem, znacznikiem czasu i łańcuchem opieki), ale jest
osobną implementacją — inny kod, inne dane, inny cel (badawczy OSINT, nie audyt banku).
Rozdział gałęzi opisuje /system-map.
Każda migawka dowodowa w prowadzonej sprawie OSINT jest dziś dokumentowana wg powyższego schematu (link/sygnatura + data pozyskania), zgodnie z metodyką opisaną na /ai-truth/osint (krok 2 — zbieranie z otwartych źródeł).
Zautomatyzowane, samoobsługowe API do generowania migawek (analogiczne do endpointu ipIII, ale osobne dla OSINT) jest zaplanowane, jeszcze niezbudowane.