Kategorie ipIII — 19 grup i po co taki podział

Dlaczego akurat 19 kategorii, nie płaska lista 156 stron. Bo evidence-first to proces, nie stos linków. Kategorie 4→5→6→7→8→9 odwzorowują kolejne kroki jednego incydentu: zgłoszenie i klasyfikacja → playbook reakcji → konektor/import danych → evidence i weryfikacja → remediacja i retest → mapowanie na obowiązek regulacyjny. Kategorie 1-3 i 10-19 to kontekst wokół tego procesu: doktryna, odbiorcy, AI-security, GRC, zaufanie, GTM, architektura enterprise, prawo/prywatność, nauka, ćwiczenia wewnętrzne, brama globalna i wersje EN. Podział ten jest identyczny z /ai-truth/ipIII/mapa-pro — różni się tylko prezentacja: tam drzewo do klikania, tu wyjaśnienie „po co".

Punkt wejścia i wspólny słownik. Definiuje czym jest ipIII (orkiestrator dowodu, nie kolejny skaner), jaki ma model danych i jak zmienia się w czasie (changelog, roadmapa dev). Bez tej kategorii każda inna strona traciłaby kontekst — to tu żyje doktryna claim ≤ proof i mapa całego systemu.

Wejścia dopasowane do roli czytelnika — bank, deweloper, badacz, specjalista, szersza cywilizacja obywatelska. Każdy odbiorca dostaje inny akcent (ryzyko regulacyjne vs. dokumentacja API vs. dowody metodyczne), ale ten sam rdzeń faktów z hubu.

Wizualne agregaty stanu: mapa cyber/AI-ryzyka, tablice evidence/response, macierze incydentów, kokpity CISO. Większość elementów tej kategorii to dziś SIMULATION — interaktywne prototypy UI na danych syntetycznych, jeszcze nie żywe zapytania do produkcyjnej bazy. Traktuj je jako makietę decyzji, nie jako źródło faktu.

Wejście do pipeline'u dowodowego: zgłoszenie incydentu, klasyfikacja wg dotkliwości/kategorii, intake pilota, kanał feedbacku. To pierwszy krok evidence-first — bez ustandaryzowanego zgłoszenia nie ma czego przekształcać w dowód.

Ustandaryzowane runbooki reakcji na konkretne scenariusze (phishing, ransomware, DDoS, podatności, wyciek danych, supply-chain, prompt injection, agent hijack, halucynacja, deepfake, AI Act, ciągłość działania, reverse engineering). To największa w pełni LIVE kategoria — 15/15 stron opisuje kroki reakcji krok po kroku, gotowe do użycia bez czekania na roadmapę.

Mosty do istniejących narzędzi bezpieczeństwa (SIEM, CTI, ServiceNow, parsery skanerów) i dokumentacja API. Cel: ipIII nie zastępuje istniejącego stosu SOC/AppSec, tylko normalizuje i wciąga jego dane do warstwy dowodowej. Dominuje status ROADMAP — dwie strony API są dziś dowodliwe, reszta integracji czeka na kolejne fale.

Rdzeń dowodowy: pakiety evidence, weryfikacja integralności, anonimizacja danych syntetycznych, liczniki terminów, wskaźniki pokrycia i gotowości. To miejsce, gdzie surowe zgłoszenie staje się dowodem z sumą kontrolną i łańcuchem powiązań — formalny podpis (PAdES/TSA) jest dziś ROADMAP, integralność sha256 jest już LIVE.

Zamknięcie pętli: retest po naprawie, rejestr działań nadzoru nad agentami AI, pomiar skuteczności wdrożonych kontroli. Bez tej kategorii evidence-first kończyłoby się na wykryciu — tu sprawdzamy, czy naprawa faktycznie zadziałała, zamiast zakładać, że zadziałała.

Mapowanie zdarzeń na obowiązki regulacyjne (DORA, NIS2, RODO, AI Act) i silnik wyzwalaczy prawnych. Zawsze jako decision-support — wsparcie dla prawnika/compliance, nie zastępuje porady prawnej ani nie podejmuje decyzji za instytucję. Terminy są orientacyjne i wymagają przeglądu prawnego przed wysyłką do organu.

Bezpieczeństwo samych systemów AI/agentowych: prompt injection, skaner narzędzi MCP, ślad decyzji RAG, firewall narzędzi agenta, kodeks postępowania agenta, ryzyko modelu. Wyłącznie obronnie i na danych syntetycznych — opisujemy co jest testowane i jaki dowód liczy się jako sukces, zero instrukcji ataku i zero payloadów.

Nadaje incydentowi wagę biznesową: cenne aktywa (crown jewels), mapowanie kontroli, ryzyko stron trzecich, akceptacja ryzyka rezydualnego, wyjątki, raporty i pakiety dla zarządu. Łączy techniczny fakt z decyzją zarządczą — bez tej kategorii evidence pozostałoby wyłącznie techniczne, bez priorytetu biznesowego.

Jedno miejsce prawdy o tym, co realnie działa: centrum zaufania, macierz statusów, rejestr znanych ograniczeń, plakietki. To domyślne narzędzie anty-overclaim — tu sprawdzasz, zanim uwierzysz jakiejkolwiek innej stronie modułu.

Materiały handlowe i wdrożeniowe dla partnerów: cennik, case studies, program partnerski, white-papery, data room, procurement. Traktowane osobno od dowodu technicznego — materiał sprzedażowy nie zmienia statusu LIVE/ROADMAP żadnej funkcji, opisuje go tylko innym językiem (biznesowym, nie inżynierskim).

Ścieżka do wdrożenia wielotenantowego/skalowanego: architektura bezpieczeństwa, SSO/OIDC, model tenantów, tryby wdrożenia, orkiestrator, silnik prawdy. Cała kategoria jest dziś w 100% ROADMAP — świadomie: to elementy wymagające twardego dowodu (kod+test+endpoint) zanim staną się deklaracją, zgodnie z /ai-truth/ipIII/known-limitations.

Dokumenty prawne obowiązujące niezależnie od statusu produktu: polityka prywatności, RODO, cookies, regulamin, zgodność globalna (EU/UK/US), podprocesorzy, nota prawna. 7 dokumentów spójnych z jurysdykcjami — same są dokumentami operacyjnymi (MVP kancelaryjny), nie techniczną funkcją do wdrożenia.

Ścieżki rozwoju kompetencji obronnych: szkolenia, akademia juniorska, arena seniorska. Uczy obsługi ipIII i doktryny evidence-first w kontekście blue-team — nie jest kanałem do ćwiczenia ataku, tylko do ćwiczenia reakcji i weryfikacji dowodu.

Kanały wejścia z zewnątrz: globalny threat-intel, program bug bounty, disclosure (Vulnerability Disclosure Policy), brama międzynarodowa. Dziś w większości ROADMAP poza disclosure (LIVE) — to pierwsza otwarta furtka na zgłoszenia od zewnętrznych badaczy, zawsze w granicach pisemnych zasad zaangażowania.

Angielskie lustra wybranych stron PL (doktryna, dashboardy, compliance, disclosure, klasyfikacja...) dla międzynarodowego odbiorcy — bank SIFI, regulator UE, partner zagraniczny. Status dziedziczony po polskim oryginale, nie tworzony osobno — jeśli oryginał jest SIMULATION lub NOINDEX, lustro EN ma ten sam status.

To nie jest ranking ważności kategorii. Kolejność 1-19 wynika z procesu evidence-first (zgłoszenie → reakcja → dowód → regulacja → kontekst), nie z wagi biznesowej. Kategoria 17 (NOINDEX) nie jest „gorsza" — jest po prostu wewnętrzna i nie podlega tej samej deklaracji publicznej co reszta.

„19 kategorii" nie znaczy „19 gotowych modułów". Wewnątrz każdej kategorii strony mają różne statusy — od LIVE po ROADMAP. Taksonomia porządkuje temat, nie podnosi automatycznie dojrzałości żadnej strony. Zgodnie z doktryną claim ≤ proof: liczba stron w kategorii nie jest dowodem, tylko inwentarzem.